از باغ می برند چراغا نی ات کنند تا کاج جشنهای زمستانی ات کنند پوشانده اند صبح تو را ابرهای تار تنها به این بهانه که بارانی ات کنند
یوسف به این رها شدن ازچاه دل مبند این بار می برند که زندانی ات کنند
ای گل گمان مکن به شب جشن میروی شاید بخاک مرده ای ارزانی ات کنند
یک نقطه بیش فرق رحیم ورجیم نیست ازنقطه ای بترس که شیطانی ات کنند
آب طلب نکرده همیشه مراد نیست
گاهی بهانه ای ست که قربانی ات کنند
فاضل نظری
