سیستم وبلاگ پارسی باکسسیستم مدیریت فروش هاست و دامینسایت شخصی محسن داوری برنامه نویس PHPهماهنگی با موتورهای جستجو , رنکینگ گوگل , google pagerank , page rank , seo , search

همه صیدها بکردی هله میر بار دیگ
سگ خویش را رها کن که کند شکار دیگر

همه غوطه‌ها بخوردی همه کارها بکردی
منشین ز پای یک دم که بماند کار دیگر

همه نقدها شمردی به وکیل درسپردی
بشنو از این محاسب عدد و شمار دیگر

تو بسی سمن بران را به کنار درگرفتی
نفسی کنار بگشا بنگر کنار دیگر

خنک آن قماربازی که بباخت آن چه بودش
بنماند هیچش الا هوس قمار دیگر

تو به مرگ و زندگانی هله تا جز او ندانی
نه چو روسبی که هر شب کشد او بیار دیگر

نظرش به سوی هر کس به مثال چشم نرگس
بودش زهر حریفی طرب و خمار دیگر

همه عمر خوار باشد چو بر دو یار باشد
هله تا تو رو نیاری سوی پشت دار دیگر

که اگر بتان چنین‌اند ز شه تو خوشه چینند
نبدست مرغ جان را جز او مطار دیگر

 

نبسته ام به کس دل، نبسته کس به من دل

چو تخته پاره بر موج، رها رها رها من

ز من هر آنکه او دور، چو دل به سینه نزدیک

به من هر آنکه نزدیک، از او جدا جدا من

نه چشم دل به سویی، نه باده در سبویی

که تر کنم گلویی، به یاد آشنا من

ستاره ها نهفتم در آسمان ابری

دلم گرفته ای دوست! هوای گریه با من

دلم گرفته ای دوست، هوای گریه با من

گر از قفس گریزم، کجا روم، کجا من؟

کجا روم که راهی، به گلشنی ندارم

که دیده بر گشودم، به کنج تنگنا من

ز بودنم چه افزون؟ نبودنم چه کاهد؟

که گویدم به پاسخ، که زنده ام چرا من؟

 

چه کسی میداند که تو در پیله ی خود تنهایی ؟
چه کسی میداند که تو در حسرت یک روزنه در فردایی؟
پیله ات را بگشا! تو به اندازه پروانه شدن زیبایی

    از باغ  می برند  چراغا نی ات   کنند                       تا  کاج  جشنهای  زمستانی ات  کنند

     پوشانده اند  صبح  تو را  ابرهای   تار                       تنها به این بهانه که  بارانی ات کنند

     یوسف به این رها شدن ازچاه دل مبند                     این  بار می برند که زندانی ات کنند

    ای گل گمان مکن به شب جشن میروی                    شاید بخاک مرده ای ارزانی ات کنند

     یک نقطه بیش فرق رحیم ورجیم نیست                  ازنقطه ای بترس که شیطانی ات کنند

                                            آب طلب نکرده همیشه مراد نیست         

                                         گاهی بهانه ای ست که قربانی ات کنند

فاضل نظری

                                                                                                                                                                                                                                       

کهن دیارا! دیار یارا! دل از تو کندم، ولی ندانم
که گر گریزم، کجا گریزم؟ و گر بمانم، کجا بمانم؟
نه پای رفتن، نه تاب ماندن، چگونه گویم؟ درخت خشکم
عجب نباشد، اگر تبرزن، طمع ببندد، در استخوانم
درین جهنم، گل بهشتی، چگونه روید؟ چگونه بوید؟
من ای بهاران، ز ابر نیسان، چه بهره گیرم؟ که خود خزانم
صدای حق را، سکوت باطل، در آن دل شب، چنان فرو کشت
که تا قیامت، ‌درین مصیبت، گلو فشارد، غم نهانم
سفینه دل، نشسته در گل، چراغ ساحل، نمیدرخشد
درین سیاهی، سپیده‌ای کو، که چشم حسرت، در او نشانم؟
الا خدایا! گره گشایا! به چاره جویی، مرا مدد کن
بود که برخود،‌ دری گشایم، غم درون را، برون کشانم
چنان سراپا، شب سیه را، به چنگ و دندان، درآورم پوست
که صبح عریان، به خون نشیند، بر آستانم،‌ در آسمانم
کهن دیارا! دیار یارا! به عزم رفتن، دل از تو کندم
ولی جز اینجا، وطن گزیدن، ‌نمی‌توانم! نمی‌توانم

 نادر نادرپور